به یاد او گل خورشید را تماشا کن...

سفر گزید باز از این کوچه همنفسی

پرید و رفت بدان سان که مرغی از قفسی

کسی که مثل درختان به باغ عادت داشت

شبیه لاله به انبوه داغ عادت داشت

کسی که همنفس موجهای دریا بود

صداقت نفسش در نسیم پیدا بود

بهار سبز در آشوب خشکسالی بود

شکوفه دار ترین باغ این حوالی بود

کسی که خرقه ای از جنس آب در بر داشت

کسی که شعر مرا از ترانه می انباشت

کنون دریچه ی دل را به روشنی وا کن

به یاد او گل خورشید را تماشا کن

*
میان آینه ها ردّ داغ را می جست

درخت بود و هوادار باغ را می جست

تمام زاویه ها را به یک بهار سپرد

کویر تشنه ی ما را به جویبار سپرد

در انتهای عطش آفتاب می نوشید

کسی که از دل او شعر آب می جوشید

کسی که از ورق سرخ گل کتابی داشت

برای پرسش و تردید ما جوابی داشت

کسی که آب شدن را التهاب آموخت

شکوه سبز شدن را در آفتاب آموخت

کسی که شایبه ی آن نقاب را فهمید

کسی که حیله ی سنگ و سراب را فهمید

کسی که با تپش مرگ زندگانی کرد

کسی که با همه جز خویش مهربانی کرد

کسی که با دل ما ارتباط آبی داشت

هزار پنجره مضمون آفتابی داشت

به کشف مشرق خورشیدهای دیگر رفت

هزار مرتبه از ابرها فراتر رفت

(شعر از: سلمان هراتی)
*

آن شمع خاموش!

یک سال گذشت. فردا 27 مهرماه است. نخستین ماه پاییز. فصلی که برگریزانش خوانند. سال پیش در چنین روزی بود که مادر نازنینم همچون برگهای درختان که زرد می شوند و فرو می افتند اسیر چنگال پاییز گشت. یک سال همچون برق و باد سپری شد. داغ نبودنش و نداشتنش اما همچنان تازه است...

ای شمع خاموش!

ای بخت خفته!

ای مادرم ای بوستان رفته برباد

ای بلبل بی نغمه درچنگال پائیز!

ای مرغ عرشی کز پس عمری اسیری،

                            سوی خدا باخاطری شاد

                                                              پرواز کردی زین قفس، آزاد آزاد

جای تو خالی!

                                                  پنداشتی عشق تو را من بردم ازیاد؟!

نه... این فسانه است

هرگز فراموشت نخواهم کرد مادر!

*

تا سایه پرمهرمادربرسرم بود

                                 ازآن همه لطف خدا آگه نبودم

فریادازین درد!

تا دیده را ازدیدن فرزند بربست

                                              یکباره خالی شد وجودم

*

ای گرمی مهر!

ای مادرخوب!

خورشید ما بودی وچون مهتاب رفتی

ای شهرزاد قصه گوی خانه ی ما!

                                              توخود ازین افسانه هادرخواب رفتی ...