یک حرف

امروز صبح پیش از آن که از خانه بیرون روم گفتم نگاهی بیاندازم به دنیای وب. در اولین وبگردی ها به خبر درگذشت آیت الله منتظری برخوردم. اول باورم نشد. تا کنون کسانی که آرزوی مرگش را داشتند چند بار شایعه فوت او را در انداخته بودند. اما این بار گویا خبر حقیقت داشت. او آرزوی مرگش را در سالهای گذشته بر دل آنان گذاشته بود تا پربارترین سال عمرش را پیش از مرگ رقم بزند. اینک او با مرگش نیز به ما آموخت که می توان بسیار پرثمر زیست و پر ثمر مرد. او فقیهی بود انسان دوست و آزاده. فقیهی که حرمت انسانها را صرفنظر از دین و عقیده سیاسی اشان لازم می شمرد. او نشان داد که می توان مسلمان بود، می توان فقیه بود، می توان مرجع تقلید بود و با همه اینها می توان تمامی انسان ها را از آن حیث که انسانند دوست داشت و محترم شمرد. منتظری در حافظه تاریخی مردم ایران نامی نیک یافت و با مرگش به جاودانگی پیوست. یادش گرامی باد