یک حرف

آدمها نه سفید سفیدن و نه سیاه سیاه. خاکسترین.این نکته ی کاملا درستیه. اما باید به یک نکته دیگه هم توجه کرد و اون اینکه همین آدمهای خاکستری هم همشون مثل هم نیستن. بعضیها خاکستری روشن و بعضی خاکستری تیره و سیرن. رنگ خاکستری بعضی اونقدر روشنه که به سفیدی میزنه و خاکستری بعضی اونقدر تیره است که روی شب رو هم سفید میکنه!

حالا مساله اینجاست که همین رنگ خاکستری روشن مایه دردسر میشه. کافیه یه لکه کوچیک بیفته روی اون تا رسوای عالمش کنه. از طرف دیگه رنگ تیره و تار اون یکی هم حسابی براش شانس میاره. اصلا برداره یه پاتیل لجن هم رو خودش خالی کنه خیلی جلب توجه نمیکنه. حتما نمونه های زیادی از این جور آدمها رو دیدین. اون آدم روشنه که اهل دروغ و دغل و تقلب نیست اگه به اقتضای آدم بودن خطای کوچیکی هم مرتکب شه حسابی کارش خراب میشه و اعتبارش رو از دست میده و رسوا میشه. اما اون یکی انقدر دروغ گفته و دغل بازی کرده که دیگه برای همه عادی شده و اگه یه بار حرف راستی از دهنش در بیاد کلی براش آبرو و احترام میاره و خیلی ها حق رو به جانبش میدن. این دو دسته آدمها رو همه جا میشه پیدا کرد. بین عامه مردم، بین سیاستمدارا، بین تحصیلکرده ها، بین بی سوادها، بین دکترا، وکلا، معلما، استادا، مهندسا. خلاصه همه جا...