گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم 

بر بلندِ کاجِ خشک کوچه ی بن بست


گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه

یادگاری جاودانه بر ترازِ بی بقای خاک!

                                               «شاملو»