امام حسین و یاران وفادارش در راه عقیده خود جان باختند. حسین می توانست بیعت با یزید را بپذیرد و از مهلکه جان سالم به در برد. اما چنین نکرد و شرافت و آزادگی اش را به بهای جانش پاس داشت. مرگ او همواره الهام بخش آزادگان و پاکبازان بوده است. چنانکه مهاتما گاندی در باره حسین چنین می گوید: «من زندگي امام حسين، آن شهيد بزرگ اسلام را به دقّت خواندم و توجّه كافي به صفحات كربلا نمودم و بر من روشن است كه اگر هندوستان بخواهد يك كشور پيروز گردد، بايستي از سرمشق امـــام حسين پيروي كند.» 

به گفته مولانا او زندان تن را رها کرد، کنده و زنجیر را فرو نهاد  و به خدایش پیوست. اگر بر این امر باور داریم باید شادمان باشیم و نه عزادار:

روح سلطاني ز زنداني بجست                   

جامه چه درانيم و چون خاييم دست؟

چون كه ايشان خسرو دين بوده اند          

وقت شادي شد چو بشكستند بند

سوي شادُروانِ دولت تاختند                 

كُنده و زنجير را انداختند

و اگر بدین امر باورمند نیستیم باید بر خود بگرییم و عزادار خود باشیم:

بر دل و دين خرا بت نوحه كن                

كه نمي بيند جز اين خاكِ كهن