یک حرف

بستگی به این داره که چه خصوصیاتی داشته باشیم. مثلا اگه آدم شکمباره ای باشیم هیچ چیز بیشتر از دسترسی به انواع خوردنی هایی که دوست داریم برامون اهمیت نداره. اونوقت وای به روزی که مثلا فروش مثلا کله پاچه ممنوع بشه! حاضریم جونمون رو هم فدا کنیم و یه نهضت کله پاچه خواهی فراگیر را بیندازیم. بقیه چیزها هم همینطوره دیگه. مثلا اگه اهل کتاب خوندن باشیم برامون مهمه که انواع کتابهایی که بهشون علاقه داریم بدون سانسور و دخل و تصرف در بیان. اما اگه اهلش نباشیم یا مثلا برامون دوغ و دوشابش فرقی نکنه خوب مهم نیست که کتاب سانسور بشه یا نشه. اگه حرفی برای گفتن داشته باشیم اونوقته که آزادی حرف زدن برامون مهم میشه و از نون شب واجب تر. اما اگه حرف مهمی نداشته باشیم که بزنیم، آزادی بیان هم دیگه مهم نیست. اصلا کیلو چنده؟! اگه ذهن جستجوگری داشته باشیم  اونوقت مهمه برامون که بتونیم از آزادی رسانه ها و سخنرانی های آزاد برخوردار بشیم والا خوب می شینیم پای صحبتهای همین آقایون که صبح تا شب (و بالعکس) در انواع تلویزیونهای این وری و اون وری نصیحت می کنن و فرمان صادر می کنن. اگه به سرنوشت کشور علاقه داشته باشیم برامون مهمه که چی به سر این کشور و خودمون و نسلهای بعدی داره میاد. والا خوب هرچی شد شد. فعلا که زنده ایم و اموراتمون الحمدالله می گذره (به خصوص نزدیکی انتخابات اوضاع بهترم شده و شاید همینطور موند) اگه احترام به شخصیت انسانیمون و شخصیت انسانی انسانهای دیگه برامون مهم باشه حد اقلش ناراحت میشیم اگه بهمون دروغ گفته بشه، بهمون اهانت بشه ، به شعورمون تو روز روشن توهین بشه، ... و الا فلا!